O tempo pasa por enriba nosa, e nos empeñámonos en ir na súa contra como se foramos invencíveis. Carrexamos nas costas e nos sombreiros o cada lei todo xano cheo de cinzas, e imos cara diante, alonxándonos do que fomos ou cando menos do que coidamos ter sido. As veces lembrasme alguén e achego monda ti procurando a cou. PrestoCastro