Mércores 26 de maio, son José Antonio e isto é con seturas. Dar as grazas é único que podo facer e facelo público no momento en que é realidade o pasamento de Luís Gómez al degunde. Coincidín con él na mesa de redacción da revista Irimia e é desas persoas que dixen un pouso que te vai acompañar sempre. Con unha modestía increíble, o por iso, converteu-se nun meste de vida, tal como escribiu outro compañero noso, Daniel López Muñoz. Unha entrevista que lle fixo e dous anos, Luís comentaba A ela vai chiquitando todo o que tes e todo o que podías chegar a ter É como na síndrome de Casandra A sacerdotisa que podía ver o futuro Pero non podía facer nada por evitálo Eu igual, sei calva e xero futuro Pero non podo máis que ser espectador da destrucción do meu propio corpo Pois iso, eu non precisaba da ela para valorar o que tiña Un mestre até o final Como decía, eu agradezo todo Non me cambiaría por ninguén, nincera nesta situación www.feyyaz.tv